O wszystkich decyzjach życiowych Ani decydowała ojciec. Był szalenie ambitny, krytyczny i choleryczny. Przywiązywał wagę do kontroli, marginalizując znaczenie ogromnej wrażliwości swojej córki. W konsekwencji Ania we wszystkich zdawała się widzieć swego  autorytarnego ojca, którego za wszelką cenę starała się zadowolić. Żyła przekonana o własnej bezsilności, co odbiło się brakiem sukcesów na polu zawodowym oraz brakiem szczęścia osobistego.

Ania była samotną trzydziestoletnią kobietą wciąż mieszkającą z rodzicami. Mnóstwo czasu poświęcała niezwiązanej z jej kwalifikacjami pracy i całe dnie spędzała na komponowaniu utworów muzycznych chowanych do szuflady. Zmęczona tym, odkryła potrzebę życiowej zmiany. Od kiedy sięgała pamięcią, najważniejszą osobą w jej domu był ojciec. Szalenie ambitny, krytyczny i wymagający wobec żony i dzieci, miewał napady nieopanowanej złości, kiedy w cholerycznym szale wykrzykiwał tyrady z najbłahszego powodu. Szczególnie cenił sobie córkę, która jako jedyna z niezmąconym spokojem i cierpliwością, znosiła jego ataki wściekłości. Ania wychowywała się w poczuciu, że nagradzane jest wyłącznie jej posłuszeństwo i łagodność, oraz że tylko ona potrafi zrozumieć roztrzęsionego tatę. Jednocześnie ojciec decydował o wszystkich ważniejszych życiowych wyborach córki.

Uczyła się w podstawowej szkole muzycznej, następnie w renomowanym liceum, co łączyła z dalszą muzyczną edukacją, a na studiach ukończyła dwa fakultety. Od liceum jednak cierpiała na nieopanowane napady senności, trudno było jej kończyć rozpoczęte projekty, zawsze spóźniała się z oddawaniem prac, przez kilka lat nie udawało jej się zrobić magisterium. Niemożność, której doświadczała, stanowiła konsekwencję wychowania w wyłącznym poszanowaniu dyscypliny i ambicji z pominięciem kreatywności, uczuć i spontanicznych impulsów. Ojciec zawsze przywiązywał wagę do kontroli, marginalizując znaczenie ogromnej wrażliwości swojej córki.

Jednocześnie bezradność Ani potęgował fakt znoszenia permanentnych cholerycznych wybuchów ojca. W kobiecie wykształciło się więc stałe poczucie winy, połączone z przekonaniem o własnej bezsilności. Ania nie tylko bała się wziąć odpowiedzialność za swoje życie, ale też często uciekała w świat wyobraźni, fantazjując o wymarzonym mężczyźnie i śniąc o relacji idealnej. W relacjach z innymi najczęściej starała się odgadnąć i realizować projekcje ludzi odnośnie własnej osoby. We wszystkich zdawała się widzieć swego wymagającego, autorytarnego ojca, którego za wszelką cenę starała się zadowolić.